Waarnaartoe?

Waarnaartoe willen jullie reisen? Ik droom niet veel erover maar ik leef in hoop dat ik een kans zal hebben om zonder allerlei problemen te kunnen reisen.
Mijn broer kwam twee dagen geleden uit Tsjechië terug en hij zei dat het heel leuke land is. Maar misschien een mand geleden was hij in Frankrijk geweest in een kleine stad Potiers. Hij kwam echt verrasend terug. Hij zegt dat het een van de leukste plaats is waar hij is geweest.
Anderzijds zegt mijn zus dat het Rotterdam of Thailand plaatsen zijn waar ze zou willen blijven en wonen. Ze had daar een heel leuke ervaring en ze heeft daarvan veel leuke herrineringen.
Dus weet ik echt niet waar ik zou willen reisen wanneer ik de eerste gelegenheid zal hebben. Ik denk nog dat het Côte d'Azur zaou zijn, Nice of Cannes. Dat heelft altijd voor mij prettig geklinkt en dat is van altijd iets bijzonders voor mij geweest. Daarna wou ik Marokko bezoeken. Wel…die zijn mijn wensen voor mijn toekomst… Ik geloof dat die wensen mijn toekomst zal worden  Ik moet geloof

Het Nieuwe jaar…

Elke december denken wij op hetzelfde nacht aan… De hele maand maken we planen, proberen iets te organiseren, proberen beslissingen te maken, en wat gebeurd er in het einde?
Nu is het al de twede week van december en ik weet nog niet waar ik zou willen gaan. Deze jaar wil ik niet naar een club, concert of zoiets gaan. Ik zou liever thuis blijven met een live gezelschap. Laatse jaren ben ik altijd met mijn vrienden ergens geweest maar deze jaar is alles een beetje verandert. Mijn broer en mijn zus zullen niet thuis zijn en mijn ouder zullen alleen blijven. Het werd een praktijk geworden dat wij als een gezin zie dagen samen zijn, wij bereiden alles voor die nacht maar we bleven niet altijd samen erop. Ik wou niet dat mijn ouders voor die feestdagen volledig alleen zijn dus zou ik op die dag,31.december in Kraljevo zijn omdat het is helemaal niet leuk als je huis leeg voor iets zo leuks is….
Er is nog maar tijd gebleven maar ik weet echt niet wat te doen…

Sneeuw

Deze dagen ben ik aan het wachten dat het begint te sneeuwen. Het is heel koud, het is het begin van december en de latste twee dagen regent het niet-perfect situaatie ervoor!
Maar,het begont niet…en op de tv is er ook niets gezegd erover…
Ik hou ervan omdat dan niet zo koud is , wanneer ik wakker wordt lijkt alles mooier, er is alles witte overal, het is niet meer zo donker.
En witte nachten zijn iets bijzonders! Ze geven me een speciaal gevoel…er staat iets speciaal erin! Op die tijd houd ik van lange wandelingen…alleen of met prettig gezelschap…een/de vriend, een vriendin… Het is ook heel romantisch… De hemel is licht, vlokken vallen op de haar, ze glanzen op het licht…het sneeuw kneppert onder onze voeten… Maar het gebeurt nog niet… en deze jaar, wanneer het zo zal zijn, zullen wij niet net zo tijd hebben als nu en dat is echt triest…
Ik kan het niet meer wachten, ik wil dat het straks begint…regene is echt saai en deze donker hemel ook!

Non ti muovere

Vorige week schreef ik over een film. Nu zal ik iets over een boekje schrijven. Het is een boek van een Italiaanse schrijveres, Margaret Mazzantini, Ga niet weg (Non ti muovere).
Het verhaal gaat over een gerespecteerd chirurg wie op het punt naar huis te gaan staat en op die moment is er in het ziekenhuis een meisje gebracht. Ze had een verkeersongeluk. Een verpleegkundige zag dat dat meisje de dochter van die chirurg was.
Tijdens haar operatie vertelde haar vader haar zijn hele leven. Hij wilde haar laten weten wie hij was. Hij wilde dat ze zijn levensverhaal weten.
Hij had een grote lifde wie geen haar moeder was. En op dezelfde nacht toen ze aan het geboorte was, overleed de vrouw van wie hij echt hield. Zijn relatie ermee begon met iets gelijk met verkrachting en had fatale gevolgen.
Hij, timoteo, is op dezelfde tijd een verdediger en een rechter. Hij stond daar met veel vrees maar ook met hoop.
Margaret kreeg in 2002 het hoogste Italiaanse literaire prijs voor dit boek en ik mag het echt. Het liet een grote invloed op mij achter.

Ik denk ook dat er veel mannen zijn die in gelijke situaties waren maar ze zijn niet braaf genoeg om te beslissen wat ze willen doen, met wie va die vrouwen willen ze blijven. In het einde denken ze dat ze een beslissing hebben gemaakt maar dat is allen een illusie. Ze blijven samen met een vrouw (meestal wegens kinderen) maar ze blijven aan die andere vrouw denken, soms zelfs haar houden houden.

Fanaa

Ik zal deze week iets over een Indische film vertellen. Ik keek het vaak. Vorig jaar hoorde ik ervan voor het eerste keer. Mijn vriend zei me dat hij een leuke film had gekeken en dat ik dat ook zou doen. Hij toonde me de trailer op youtube en ik hoorde leuke Indische muziek en besloot er te kijken naar.



Het heet Fanaa. Het gaat over een blind meisje of meid die net heet zoals het film. Ze woont met haar ouders op het platteland en gaat met haar vriendinnen naar de hoofdsstad, New Delhi om in een feestje voor Dag van republiek deel te neme. Het was de eesrte keer dat ze ergens zonder haar ouders ging. Daar leerde ze een vent kennen en dan begon het verhaal.
Ik mog het omdat er veel leuke muziek was. Het lijkt zoals er drie films in een staan. De eerste deel is als een soort van romantische komedie. Terwijl wij de tweede deel kijken voelen we zich als we een hollywood actie zitten te kijken. En de derde is een typische drama.
In deze trailer kunnen jullie zien sommige scene`s uit de film. Ik hoop dat jullie dat ook leuk zullen vinden. 

Slechte dagen

De eerste januari en de zondag-de slechtste dagen… Elke zondag voel ik me echt eenzaam. Alsof ik niemand op de wereld heb. De eerste januaro is nog slechter. Na het Nieuwe jaar, al de euforie, vieren, feestjes, word ik wakker met vreemde gevoelens. Dat kan zijn omdat ik meestal vroeg sta op en dan heb ik niemand om ermee een kofie te drinken of te gaan wandelen. Iedereen is moe, iedereen wilt rusten en voor het reprise voorbereiden en alles op straten is rustig en vreemd, alleen stilte. Dat kan een reden voor het vervelend van de eerste januari zijn.
Voor zondag kan het hetzelfde zijn-mensen willen alleen rusten en nergens gaan,niets doen. Ik ook. Dus ziet ik meestal alleen thuis maar niemand komt erbij en alles is zo rustig, depressief.
Dit is soortgelijke met de invloed van het weer op onze emoties en klinkt zo. Dat heeft grote inloed op mij en ik ken veel mensen die dezelfde mening hebben.

AArdbeweging in Kraljevo

Ik weet echt niet waarover te schrijevn, wat voor jullie interessant zou kunnen zijn...
Deze dagen ben ik in Kraljevo geweest. Op woensdag is er een aardbeweging geweest, heel gevaarlijk. Het was echt serieus. Veel mansen bleven zonder hun dakken,huizen. Er zijn twee mensen overleden vanwege die gevaarlijke gebeurtenis.
Op die nacht was ik in Belgrado en daar was het ook niet leuk,maar hier was het het echter. Ik moest spoedig ernaartoe komen omdat mijn ouders en mijn zus waren thuis ik kon niet wachten om wat er gebeurde te zien. Ze zijn oke,niet gewond,maar de huis wel.
Vandaag is het zondag en sinds woensdag waren er nog officieel 100 nieuwe aardbewegingen. Alles is heel beschadigd en als er een lagere zaou gebeuren die voor een langere tijd zou duren, zou het gedoemd kunnen zijn. Wij allemaam hopen dat het straks zal eindigen zonder meer gevolgen!